หลักกิโลเมตร...รถ...ดอกไม้

....ถึงป้ายบอกกิโลเมตรที่ 15

ดอกไม้ข้างทางยังสวยสด

รถแล่นเอื่อยๆ เพื่อชื่นชม

ถึงป้ายบอกกิโลเมตรที่ 30

เราเริ่มเกิดความคิดที่จะสะสม

ยื้อยุด ฉุดกระชากดอกไม้ที่สวยที่สุดจากรถคันอื่น

แล้วนำมาชื่นชมกับตนเอง

...ถึงป้ายบอกกิโลเมตรที่ 50

ดอกไม้ที่เคยดูสวย ก็รู้สึกธรรมดา

ไม่ปรารถนาจะยื้อยุด เพราะหมดแรง

แต่กลับเริ่มสนใจว่า

กิโลเมตรข้างหน้ามีอะไรแน่

การเดินทางมีความหมายอย่างไร?

....ถึงกิโลเมตรที่ 60

แรงรถเริ่มอ่อนล้า ดอกไม้ที่เก็บเริ่มแห้งเฉา

โอ้ทุกอย่างล้วนอนิจจัง

นี่หรือ....คือสิ่งที่ยื้อแย่งกับคนอื่นมาตลอดทาง

ช่างไร้แก่นสารเสียนี่กระไร!!

...กิโลเมตรที่ 80

พลันรถก็หมดพลัง โดยยังไม่ทันได้ตอบคำถามเลยว่า

เดินทางมาชั่วชีวิตต้องการอะไร?